Epspeter heidetocht
Uithoorn Carpe Diem-tocht
Zonnige herfstkleuren Schijndel
Amersfoort 10 oktober 2018
Tiengemeten
Tiengemeten
Lelystad
Heukelum
Werkendam Biesbos
Noordwijk
Zandvoort
Zwijndrecht

ros 1Voor een tocht in Rosmalen moet ik in deze tijd van het jaar in het donker opstaan. Dat is even wennen, maar met de voorbeschouwing in mijn hoofd heb ik het er graag voor over.

De start is in het verpleeghuis Mariaoord, midden in het natuurgebied Hooghe Heide, aan de rand van het dorp. Als ik hier zo rond kijk, ben ik blij dat ik gast ben.

66 Personen hebben zich ingeschreven voor de Herfstkleurentocht onder leiding van Myriam van den Berg.

 

Er is geen Brabants kwartiertje, want precies om 10 uur begint Myriam haar welkomwoord.

Ze legt ook het e.e.a. uit over de tocht en vertelt tevens, dat het vandaag - 23 oktober - precies 75 jaar geleden is, dat Rosmalen bevrijd werd. Gisteren was dat Nuland.

Ik heb ergens gelezen, dat er om 16.45 uur een overdracht plaatsvindt van het bevrijdingsvuur vanuit Nuland aan Rosmalen bij het oorlogsmonument op de Kruisstraat/Grintweg.

Tevens mag Myriam een oorkonde uitreiken aan Leni van Geenhuizen voor 48 tochten. Bravo Leni, ik heb altijd wel gedacht dat je zo ver zou komen.

Dan kunnen we beginnen. Ik heb er zin in, want de weersverwachtingen zijn goed, de zon zal gaan schijnen en dan zijn de herfstkleuren op z’n mooist.

Het fijne van een start aan de rand van het dorp is, dat je dan ook gelijk in de natuur bent. We lopen langs de zorgboerderij Mariaburg, waar grote eetbare pompoenen te koop zijn. Maar ja, sjouw die de hele dag maar eens met je mee… Doorlopen dus.

Even verderop zijn we welkom in het waterwingebied Nuland van de waterleidingmaatschappij Brabant Water. Hier wordt het water opgepompt van een diepte tussen ongeveer 35 en 135 meter.

We vervolgen de route door bosschages en dan weer open terrein met uitzicht op mooie landerijen.

Inmiddels heb ik het warm gekregen. Voor me loopt een jonge dame in een t-shirtje met korte mouwen, maar dat vind ik toch wel een beetje te stoer voor mijn leeftijd!

ros 1We gaan door een viaduct onder de A59 met de schone naam Kerkdèkske. Via een leuk smal bruggetje komen we op een pad met dezelfde naam, dat van 1674 tot 1884 een verbinding was tussen Vinkel en Nuland.

De fietspaden worden afgewisseld met bospaden. We zien veel, heel veel paddenstoelen in alle vormen en maten. Ook kunnen we lekker banjeren door de gevallen bladeren.

Van lieverlee naderen we de eerste wagenrust. In het natuurgebied Engelenstede, bestaande uit o.a. gemengd bos, droge en vochtige heiderestanten, staat een boerderij met gelijkluidende naam. Het is bij die boerderij, dat Jan – de man van Myriam’s vriendin - de tafel gedekt heeft met broodjes en verschillende sapjes. Ik pak een melkbroodje. Het is een oorspronkelijk Frans broodje, maar wordt veel in Brabant gegeten.

In de volgende 4 km naar de hoofdrust slingeren we over smalle bospaadjes, brede lanen en langs prachtige in herfstkleuren getooide bomen. Opeens hoor ik iemand op zijn fluit spelen, wat leuk. Het is Ton uit Boxtel, die ook al vòòr de start een deuntje zat te pingelen op de piano in Mariaoord. Later passeren we een boom waaraan bloemen zijn gehangen. Hierbij is het verhaal opgetekend, dat net na de bevrijding een paar vrienden enkele geëvacueerde zusters van Coudewater naar het klooster in Heeswijk gingen brengen. Ze reden op een landmijn. De vrienden overleefden het, maar de broer van de schrijver niet. Heel triest.

De hoofdrust is in pannenkoekrestaurant “De Pimpernel” op de Camping “De Hooghe Heide” in Berlicum. Het krioelt er van de kabouters, het is een vrolijk gezicht.

De pauze duurt veel langer dan anders, want al die kabouters bieden niet de helpende hand. En dan hebben de moeders van vroeger weer gelijk, die wilden hebben dat hun kinderen ook een handje meehielpen, “want de kabouterjes doen het niet”.

Op de hoek Werstkant/Loofaert bevinden zich enkele Duitse loopgraven, die uit WO II zijn. In verband met de herdenkingen rond deze tijd, zijn ze zichtbaar “gerestaureerd”.

Bij de Groote Wetering gaan we links af een graspad op.

Op dit punt ga ik de groep verlaten. Ik heb aan Deliana gevraagd of zij goed wil kijken en goed wil luisteren om mij zo van dienst te zijn met het voltooien van dit verslag.

En ze heeft wat beleefd, olala……….

Ze vertelde mij, dat beide graskanten van de Groote Wetering werd bewandeld.

Ondertussen had menigeen een jas o.i.d. uit gedaan want de temperatuur was omhoog geschoten en de zon scheen onophoudelijk. Wat een heerlijk weer en wat was het genieten geblazen van de mooie omgeving met z'n omliggende landerijen en een zicht op een markante, eeuwenoude pachtboerderij.

Daarna volgde De Wamberg, een bosrijk landgoed van ongeveer 182 ha groot, met een kasteel, veel boerderijen en vijvers inclusief fraaie waterpartijen.

En dan was er opeens de 2e wagenrust met weer veel lekkers, zoals broodjes, fruit en zelfs stroopwafels. Die Myriam weet altijd wat ons toekomt en stoomt ons op deze manier klaar voor een volgende etappe en die ging naar landgoed Coudewater.

Ook hier bijzondere bomen, vele monumentale gebouwen en talrijke paddenstoelen. Men vond het jammer dat er helaas geen kabouters te bekennen waren, maar die bevonden zich op de bar in de “Pimpernel”!

Het landgoed Coudewater wil men slopen, maar dankzij de Stichting “Vrienden van Coudewater” gaat men daarover bakkeleien van 2019-2025, ze noemen dat een planperiode.

ros 2Ton uit Boxtel floot het doemscenario weg. De Soppers probeerden af en toe wat mee te zingen; er werd zelfs "Wij lopen de 4daagse mee" uit volle borst gezongen! Een dolle boel dus, ik hoor het al. Ben ik er even niet bij………….

Ondertussen kwam de finish in zicht. Hier en daar klonk het van , op z'n Brabants: Oe waai môk nog, oftewel "hoe ver moet ik nog?"

Nou, Myriam had nog een bescheiden heuvelruggetje in het verschiet. Geen roltrappen aanwezig, dus klimmen maar.

Toen zette Bert Diekmann uit Schaarsbergen de wandel-turbo aan en zorgde er voor, dat alle OV-reizigers de buurtbus konden halen. Myriam, "die OV-ers"  konden je zo gauw niet meer bedanken en dat gebeurt nu bij deze.

Deliana wil ook vermeld zien, dat ze uitkijkt naar volgende week, naar de tocht van Marjan Smeitink in Vorden, met veel bossen, boerderijen en kastelen.

Marjan verdient een goede opkomst, want ze heeft er keihard aan gewerkt.

Myriam, het was wederom een prachtige dag met een schitterende tocht met veel afwisseling. Heel hartelijk bedankt. Tot een volgende keer, of op z'n Brabants: Allé tot in den drooij!

Deliana, bedankt voor het aanleveren van gegevens voor het tweede gedeelte. Heel fijn.

Alle mannen van de “veiligheidsdienst”, bedankt voor de begeleiding bij het oversteken.

En Ton, jij wordt bedankt voor de muzikale omlijsting. Houdoe hè!

Zeist, 25 oktober 2019

Jeannette van Buuren

 

Verslag na de rust van Deliana Pison

 

Daar gingen we dan weer na de rust-pauze die wat langer duurde dan de bedoeling was.

Ook al bivakkeerde er een heel leger aan kabouters op de bar, dat leger bleek niet echt

de helpende hand te bieden aan het personeel in de Pimpernel.

Vroeger verzuchtten veel moeders het al over werkzaamheden die verrricht moesten worden

en die zijzelf toch echt moesten opknappen: "De kaboutertjes doen het niet!"

Goed, weer in de benen dus, om dan te beginnen met het bewandelen van een grasdijk langs de Grote Wetering

en om die vervolgens een poosje later aan de andere kant ook "aan te doen"

Ondertussen had menigeen inmiddels een jas o.i.d. uit gedaan want de temperatuur was omhoog geschoten en de zon scheen

onophoudelijk. Wat een heerlijk weer en wat was het genieten geblazen van de mooie omgeving met z'n omliggende landerijen

en een zicht op een markante, eeuwenoude pachtboerderij.

Daarna volgt De Wamberg, een bosrijk landgoed van ongeveer 182 ha groot, met een kasteel, veel boerderijen en vijvers inclusief

fraaie waterpartijen.

Om dan opeens de 2e wagenrust te zien opdoemen met weer veel lekkers, zoals broodjes, fruit en zelfs stroopwafels. Myriam weet wat ons toekomt

en stoomt ons op deze manier klaar voor een volgende etappe en die gaat naar landgoed Coudewater.

Ook hier prachtige dingen om te bewonderen, zijn het niet de verschillende en bijzondere bomen en vele monumentale gebouwen dan wel de ros 1talrijke paddenstoelen. En wat een joekels zijn daar bij, bij die paddenstoelen. Helaas geen kabouters te bekennen, maar die bevonden zich op de bar in de Pimpernel!

Enfin, over landgoed Coudewater an sich is nogal wat te doen zeg: men wil daar gaan slopen. Maar er is ook nog zoiets als een Stichting genaamd Stichting

Vrienden van Coudewater en die roert zich. In ieder geval zal men er over gaan bakkeleien van 2019-2025, ze noemen dat een planperiode.

Oh, voorlopig kunnen we in de staat waarin het huidige landgoed verkeert er nog wel door en overheen SOPPEN hopen we dan maar!

Maar even niet aan denken en we genieten van Ton uit Boxtel die ons middels de fluit begeleidt tijdens het lopen.

We proberen af en toe wat mee te zingen, wat noten uit de kelen te persen en er wordt zelfs "Wij lopen de 4daagse mee" uit volle borst gefloten en gezongen!

Ton moest heel snel in de Pimpernel z'n borrel achterover slaan, vanwege tijdnood en dat merkte hij wel enigszins bij het musiceren en wandelen,

maar bleef goed op de been gelukkig!

De kilometers vliegen onder onze voeten door. Ik raak met Peter aan de praat, die onlangs in Schiermonnickoog getuige was van het vogelringen.

Als vogels geringd worden kunnen de vliegroutes in kaart gebracht worden. We weten allemaal dat Peter een vogelliefhebber is, er veel van weet en dat als deze

beesten onderweg gespot worden hij er als de kippen bij is om die op de gevoelige plaat vast te leggen.

Ondertussen komt een heel klein beetje de finish van vandaag in zicht.

Hier en daar klinkt het van , op z'n Brabants: Oe waai môk nog, oftewel "hoe ver moet ik nog?"

Nou, Myriam heeft nog een bescheiden heuvelruggetje in het verschiet, zo staat in de voorbeschouwing te lezen.............

Er doemen vervolgens nog een paar van die "heuveltjes" voor ons op, ook hier geen roltrappen, dus klimmen maar.

Grote Bert Diekmann uit Schaarsbergen zet de wandel-turbo aan en beent in sneltreinvaart weg, nageroepen door de OV-reizigers of hij de buurtbus even wil tegen houden daar deze om het uur rijdt. Deze reizigers spurtten achter hem aan en niet veel later, om even over vieren, hebben zij de bus nog gehaald.

Myriam, "die OV-ers"  konden je zo gauw niet meer bedanken en dat gebeurt nu bij deze.

Wat een prachtige dag heb je ons, SOPPERS, bezorgd, echt geweldig. Het begon al met je mooie voorbeschouwing op de site. Dankjewel!

En de wandeling vond plaats onder heerlijke, zonnige temperaturen! Ook dat nog!

Tot een volgende keer, Myriam, of op z'n Brabants: Allé tot in den drooij, Myriam!

Tenslotte kijken we nu uit naar volgende week, naar de tocht van Marjan Smeitink  in Vorden. Die belooft weer heel mooi te worden.

Met veel bossen, boerderijen en kastelen.

Marjan verdient een goede opkomst, ze heeft er keihard aan gewerkt!  Mensen, tot dan!  En houdoe hè!

​Deliana Pison

Stichting Samen Op Pad

t' Hennetje 19

3985 PB Werkhoven

KvK. 60842261 

Wilt u op de hoogte blijven van onze mooie wandelingen?
Schrijf u dan in voor onze nieuwsbrief.

Copyright © 2022 Samen Op Pad ~. Alle rechten voorbehouden.